Gratis verzending binnen het VK bij bestellingen boven £ 150!
0

Je winkelmandje is leeg

Shop Pedalen & Accessoires
MERKEN
Blogs
Over

Guns 'N' Roses - Appetite For Destruction (1987)

Slash's Appetite For Destruction-klank heeft tegenwoordig bijna een mythische status gekregen. Guns 'n' Roses' debuut uit 1987, Appetite For Destruction, was echter niet alleen het resultaat van de enorme hoeveelheid talent van alle betrokken leden - het vereiste ook een flinke dosis geluk.

Er is veel discussie geweest over welke apparatuur er precies werd gebruikt tijdens de Appetite-sessies - vooral omdat Slash zelf beweert dat hij het niet meer weet (gebruik geen drugs, kids!). Tegenwoordig wordt echter algemeen aanvaard dat Slash's Appetite For Destruction-klank werd bereikt met een replica van een '59 Les Paul Standard en een gehuurde Marshall-versterker... die zich, zoals bleek, als een heel bijzondere versterker bleek te zijn!

Slash's gitaar

Slash's gitaar, een replica gebaseerd op de zeer gezochte 1959 Gibson Les Paul, zou zijn gebouwd door luthier Kris Derrig en zijn uitgerust met Seymour Duncan Alnico II Pro humbuckers. Slash koos deze gitaar vanwege zijn klank en gebruikte hem later ook tijdens andere opnamesessies.

Welke versterker gebruikte Slash voor Appetite For Destruction?

De versterker die Slash gebruikte voor Appetite For Destruction was (afhankelijk van wiens verhaal je gelooft) ofwel een gemodificeerde 100W Marshall Super Tremolo ("1959T") of een Super Lead ("1959"), die voor de Appetite-sessies werd verhuurd door Studio Instrument Rentals in Los Angeles.

De Super Tremolo in kwestie, door het bedrijf aangeduid als "Stock #39", was een pre-mastervolume-model dat was gemodificeerd door SIR-technicus Tim Caswell. Hij had het ongebruikte, met buizen aangedreven tremolo-circuit omgebouwd tot een extra pre-amp gain-trap en een mastervolume-regelaar toegevoegd.

"Stock #39"

De door Caswell gemodificeerde Stock #39 was een van de populairste versterkers van SIR. In de zomer van 1986 werd hij gehuurd door George Lynch voor Dokken's "Under Lock and Key"-tournee. Lynch stond erom bekend dat hij zeer kieskeurig was met apparatuur en gebruikte voor die tijd al gemodificeerde Marshalls. Hij was zo onder de indruk van de versterker tijdens de repetities dat hij hem wilde kopen van SIR - maar die weigerde. In plaats daarvan huurde hij hem voor het eerste deel van de tournee.

Voorafgaand hieraan, in de lente van 1986, had Slash Stock #39 ook al gekozen als zijn favoriet uit verschillende versterkers die SIR-medewerker Glenn Buckley voor hem had meegenomen om uit te proberen. Die herfst, net toen Guns 'N' Roses de studio in moesten, stuurde Geffen Records een verzoek naar SIR voor deze versterker. Buckley herinnert zich echter dat de versterker na terugkeer door Lynch aan een andere klant was verhuurd. Buckley stuurde Slash daarom zonder het hem te vertellen een andere gemodificeerde Marshall. Dit is mogelijk de oorzaak van veel van de verwarring door de jaren heen, aangezien Slash zelf er niets van wist.

"Stock 36"

Deze vervangende versterker, een Marshall Super Lead - "Stock #36" - was een poging van SIR om te profiteren van het succes van Stock #39. De versterker was gebouwd door Caswells opvolger, Frank Levi, en miste de vierde pre-ampbuis van het Super Tremolo-circuit. Daarom werd er als onderdeel van de modificatie een gat geboord voor een vierde buis.

Het is dus zeer waarschijnlijk dat Slash's Appetite For Destruction-versterker Stock #36 was, een 100W Marshall Super Lead zonder mastervolume. Dit wordt ondersteund door een interview uit juni 2024 met de producer/engineer van Appetite, Mike Clink, gepubliceerd in Total Guitar: "Die die we gebruikten was gemodificeerd door Frank Levi."

Slash was zo dol op de klank dat hij probeerde hem na de sessies te behouden door te beweren dat hij was gestolen. Tijdens de repetities voor de tournee in 1987 werd hij echter door SIR-technici herkend en hebben ze hem teruggenomen: en daarmee eindigde Slash's relatie met zijn Appetite-klank.

Slash's Appetite For Destruction Tone Marshall Super Lead Amp - Boost Guitar Pedals

Gemodificeerde Marshall 100W 1959T Super Lead. Afbeelding met dank aan slashparadise.com

Slash's gitaareffecten

Technisch gezien geen pedaal, maar Slash gebruikte tijdens de Appetite For Destruction-sessies een rack-gemonteerde Roland SRV-2000 Digital Reverb, ingesteld op de "geheime" delay-modus van het apparaat voor delen zoals de intro van "Welcome To The Jungle", en gebruikte de meer conventionele reverb-instelling voor veel andere delen. Slash gebruikte ook een MXR Analog Chorus en een Dunlop Crybaby Wah voor verschillende delen van het album.

Begin met de drive-effecten die de versterker pushen, chorus en delay die passen bij deze klassieke hardrockklank.

Ontdek Appetite-geïnspireerde pedalen

Slash's gitaaruitrusting: Appetite For Destruction (1987)

  • Replica 1959 Les Paul
  • Roland SRV-2000 Digital Reverb
  • MXR Analog Chorus
  • Dunlop Crybaby Wah
  • 100W Marshall Super Tremolo / Super Lead

Krijg de "Appetite For Destruction"-gitaarklank van Slash

Gitaar

Je beste kans om de Appetite For Destruction-klank van Slash na te bootsen is om een Gibson of Epiphone Les Paul te gebruiken met pickups met een lagere output (Alnico II zou het beste zijn).

Versterker

In een ideale wereld zou een Marshall 1959 Super Lead perfect zijn voor de Appetite-klank van Slash; je zou ook een JCM 800 2203 kunnen gebruiken (zoals Slash zelf gebruikte bij de tournee voor het album Appetite For Destruction), een Marshall Silver Jubilee 2555 (ook door Slash live gebruikt voor de Appetite For Destruction-tournee), of een van Slash's signature Marshall-versterkers - de JCM 2555SL Slash Signature of de AFD100 Slash Signature.

Gitaareffecten

Als het gaat om welke gitaareffecten je moet gebruiken voor de Appetite For Destruction-klank: minder is meer! De klank van Slash is niet zo gain-zwaar als veel mensen denken en hij haalt het grootste deel van zijn gain uit de versterkers, waarbij hij gitaareffecten gebruikt als een soort kruiden in plaats van als de basis van zijn klank.

Als je geluk hebt en een van de Marshalls hebt die hierboven zijn vermeld (of een van hun moderne miniatuurvarianten, zoals de Marshal Studio-serie), dan gefeliciteerd, je bent bijna klaar! Alles wat je hoeft te doen is een paar pedalen toevoegen en je hebt een geweldige Slash Appetite-era rig...

Probeer een boost toe te voegen vóór je Marshall voor die typische hot-rodded jaren '80-klank (ervan uitgaande dat je Super Lead of JCM800 nog niet is gemodificeerd zoals de #36-versterker van Slash). 

[product=raygun-fx-vintage-booster]
De Raygun FX Vintage Booster is een betaalbare en effectieve optie die de voorkant van je versterker net iets harder zal aandrijven, waardoor je de sound op het randje krijgt die kenmerkend is voor de Appetite For Destruction-klank van Slash.
[/product]

Geen Marshall-versterker? Pak dan een preamp met een Marshall-karakter, zoals de Eighty Master van Formula B.

[product=formula-b-eighty-master-v2]
De Formula B Eighty Master is een fantastisch Marshall-in-een-doos-pedaal, dat de vuurspuwende JCM800 nabootst in zowel de 50W- als de 100W-uitvoering. Met een 3-band EQ, onafhankelijke Gain-regelaars voor elk van de twee voetschakelaar-kanalen en een presence ("Modeling")-regelaar - wat meer heb je nog nodig!
[/product]

De MXR Analog Chorus die Slash gebruikte is een klassieker. Een andere icoon uit de jaren '80 is de Boss CE-2. De Smashed Kraken van Kink Guitar Pedals neemt het bucket-brigade-circuit van de CE-2 en voegt een zeer handige Blend-regelaar toe voor extra veelzijdigheid.

[product=kink-guitar-pedals-smashed-kraken]
De Smashed Kraken is gebaseerd op de Boss CE-2, die een geweldig choruspedaal in 80's-stijl is. De extra Blend-regelaar van de Smashed Kraken maakt hem superveelzijdig en is de perfecte keuze om de intro van "Paradise City" te perfectioneren!
[/product]

Om de zuivere herhalingen van de Roland SRV-2000 Digital Reverb van Slash in de "geheime" delay-modus na te bootsen, kun je niet misgaan met de Walrus Audio ARP-87.

[product=walrus-audio-arp-87]
Naast een Digital delay-modus die perfect is voor de intro van "Welcome To The Jungle", heeft de ARP-87 ook Analog, Lo-Fi en Slap-modi.

De laatste 5%

Natuurlijk zal het mixproces de gitaarklank van Slash hebben gevormd en gepolijst, met effecten zoals reverb en compressie toegevoegd, evenals de mojo die analoge outboard-studioapparatuur kan toevoegen. Dus als je de Appetite-klank van Slash echt wilt perfectioneren, zal nabewerken met outboard-apparatuur of hoogwaardige plugins je hopelijk die laatste 5% geven. Lees verder om te ontdekken welke apparatuur werd gebruikt om de Appetite-sessies op te nemen.

Waar is Appetite For Destruction opgenomen?

Appetite For Destruction werd opgenomen tussen 18 januari en 31 maart 1987 in 4 verschillende studio's: Rumbo (Los Angeles), Take One (Burbank, Californië)
Record Plant (Los Angeles), Can Am (Los Angeles).

Producer/engineer Mike Clink en mixers Steve Thompson en Michael Barbiero hielden toezicht op de sessies.

In een interview uit 2015 op Ultimate-Guitar, zei Steve Thompson: "We benaderden het een beetje door het rauw, in je gezicht en zo agressief mogelijk te houden. We probeerden alle nuances van de instrumentatie en alle dynamiek van de muziek te horen. Ik ben een dynamiek-man. Als ik bepaalde secties van een nummer kan boosten, dan is dat waar ik naar zoek. Maak het nummer pulserend en spannend."

Thompson legde vervolgens de apparatuur uit die werd gebruikt voor het opnemen van de sessies:

"Ik denk dat we op een Neve 8068-console hebben gewerkt. De console had een 3-band en 4-band EQ. We mixten naar 1" op de Studer A80. Op een gegeven moment gebruikten we ook een 15ips tape slap. Op de multitrack was het een Studer A800. We gebruikten twee Studer multitrack-machines omdat er meer dan 24 tracks waren en we een Adam Smith-koppeling gebruikten om de twee machines met elkaar te verbinden. We mixten naar Ampex 456 1" tape op 30 ips. We gebruikten Pultec EQP voor de hoge en lage tonen. We gebruikten ook een Pultec MEQ, die zorgde voor het middengebied.

"We gebruikten AMS delays en reverbs. De AMS delay stond op 125 milliseconden. We gebruikten Lexicon en EMT-platen. We gebruikten het als pre-delay/snare-klank. We sampleden de snaredrum op '... Jungle' en we sampleden hem door een AMS delay en triggerden hem vanaf de sync-kop, die voor de playback-kop speelt en hem synct met een delay terug naar de console. We gebruikten een MXR Flanger/Phaser op sommige cymbals. We gebruikten ook de MXR op overheads."

Thompson bevestigde ook dat de mix volledig handmatig werd gedaan, in plaats van een geautomatiseerd proces te gebruiken.

De moderne setup van Slash

Tegenwoordig tournee Slash met een heleboel Marshall Silver Jubilee-koppen, waarvan sommige specifiek zijn ingesteld voor een clean-klank. Slash gebruikt ook veel rack-apparatuur, waaronder een MXR 10-band EQ, Boss NS-2 Noise Suppressor, Custom Audio Electronics Boost/Line Driver en Boss DD-3T Delay (rechtstreeks in de voorkant van de versterkers voor de intro van "Welcome To The Jungle").


Ook in Uitrusting van de goden

John Frusciante from American rock band Red Hot Chili Peppers performing at Tottenham Hotspur Stadium in London, England on July 21, 2023
John Frusciante's gear op By the Way: de '62 Strat, de Marshall Major en de belangrijkste pedalen

door Leigh Fuge 03 november 2026 11 min lees

Toen John Frusciante in 1998 terugkeerde bij de Red Hot Chili Peppers, hielp hij een van de meest geprezen periodes uit de geschiedenis van de band binnen te slepen...

Somewhere in Time album artwork | Boost Guitar Pedals
Iron Maidens uitrusting op Somewhere in Time (1986): gitaren, versterkers en effecten

door Leigh Fuge 16 oktober 2026 6 min lees

De gitaren, versterkers en effecten achter Iron Maidens Somewhere in Time (1986) – van de custom Jackson superstrat tot de Gallien-Krueger 250ML.

The tone behind "No One Knows": Josh Homme's Songs for the Deaf rig | Boost Guitar Pedals
De klank achter "No One Knows": Josh Homme’s Songs for the Deaf-opstelling

door Leigh Fuge 17 september 2026 8 min lees

Duik diep in Josh Homme's gitaaruitrusting en sound op Queens of the Stone Ages' pocket rocket-release uit 2002, Songs for the Deaf.