Je winkelmandje is leeg
door Leigh Fuge 03 november 2026 11 min lees
Toen John Frusciante in 1998 zijn rol bij de Red Hot Chili Peppers weer opnam, hielp hij een van de meest geprezen periodes in de geschiedenis van de band te inluiden. Na het enorme succes van Californication in 1999 bracht de band By the Way uit in 2002 – een album waarop Frusciante zijn gitaarspel verder uitbreidde dan de gestripte Funk Rock van eerdere platen.
Nummers zoals "By the Way", "Can't Stop" en "The Zephyr Song" toonden Frusciantes brede repertoire aan klanken, van strak gedempte funkritmes tot glinsterende chorus, sfeervolle delays en explosieve, met fuzz doordrenkte leadpartijen.
In het midden van het geheel stond een verraderlijk eenvoudige basis: zijn vintage Fender-gitaren in combinatie met Marshall-versterkers en een behoorlijk aantal gitaarpedalen. Tegen de tijd dat de band in augustus 2003 hun legendarische concert in Slane Castle gaf, had Frusciante een pedalboard samengesteld dat allesbehalve eenvoudig was.
Laten we de gitaren, versterkers en effecten die het geluid van een van de meest kenmerkende gitaarplaten van het begin van de jaren 2000 bepaalden, beter bekijken.
Het is zeldzaam om Frusciante met moderne instrumenten te zien spelen; hij heeft altijd de voorkeur gegeven aan vintage instrumenten voor zowel opnames als live gebruik. Trouw aan zijn stijl gebruikte John gedurende de By the Way-sessies een reeks vintage gitaren uit zijn collectie.
Waarschijnlijk het meest herkenbare instrument in Frusciantes collectie is zijn zwaar verweerde 1962 Fender Stratocaster (zie de hoofdafbeelding).
Na zijn terugkeer bij de Red Hot Chili Peppers had Frusciante een geschikte gitaar nodig voor de opnamesessies van de band. Frontman Anthony Kiedis leende hem het geld om het instrument te kopen, dat zijn hoofdgitaar zou worden tijdens de enorm succesvolle tweede periode van de band.
Met een klassieke sunburst-afwerking, een rozenhout-vingerbord en drie single-coil-pickups levert de gitaar de heldere, gedefinieerde klank die synoniem is geworden met Frusciantes spel.
In een interview uit 2003 met het tijdschrift Guitarist bevestigde hij dat hij het instrument gebruikte op vrijwel elk nummer op By the Way.
De single-coil-pickups van de '62 Strat spelen een bijzonder belangrijke rol: in combinatie met zijn relatief cleane versterkerinstellingen behouden ze de attack en helderheid die nodig zijn voor het percussieve ritmespel dat door het hele album hoorbaar is.
Een interview van JFeffects.com met zijn gitaartechnicus, Dave Lee, bevestigt dat de pickups niet vintage waren – noch de Seymour Duncan SSL-1's die Frusciante zelf had beweerd – maar hedendaagse, standaard Fender-pickups:
"De pickups waar we uiteindelijk voor kozen (en John wist dit nooit) waren standaard, gloednieuwe Fender Strat-pickups. Dezelfde die Fender op dat moment in hun gloednieuwe American Fender Strats plaatste."

Frusciante speelt zijn 1960 Fender Telecaster in Londen, 21 juli 2023. Bron: Raph_PH / Flickr
Een ander belangrijk instrument uit deze periode is de vintage 1960 Fender Telecaster van Frusciante.
Deze gitaar heeft een sunburst-body met dubbele binding en een rozenhout-vingerbord. Hij biedt een iets ander karakter dan zijn Stratocaster, met iets meer agressie in de bridge-positie dankzij die klassieke Tele-bite.
Frusciante heeft verklaard dat hij Telecasters veelvuldig gebruikte tijdens de By the Way-sessies, en hoewel hij geen definitieve track-by-track uitsplitsing heeft gegeven, wordt breed aangenomen dat dit de gitaar is achter de agressieve, funky riff van "Can't Stop".
Zijn eigen verhalen zijn gewijzigd: in 2003 zei Frusciante dat de '62 Strat op vrijwel elk nummer voorkwam, terwijl hij in 2009 zich herinnerde dat hij op dat moment meer Teles dan een Strat speelde.
De Telecaster speelde een prominente rol tijdens de daaropvolgende tournee, waaronder de beroemde optreding in Slane Castle, waar hij werd gebruikt op nummers waaronder "Can't Stop" en "Around the World".

John Frusciante die zijn 1958 Gretsch White Falcon speelt in Londen, 26 juni 2022. Bron: hel.davies / Flickr
Hoewel Frusciante het meest wordt geassocieerd met Fender-gitaren, is zijn Gretsch White Falcon dankzij zijn verschijning in de videoclip van "Californication" van het vorige album een ander direct herkenbaar deel van zijn collectie.
Hoewel het bouwjaar van de Gretsch omstreden is – Frusciante heeft op verschillende momenten gezegd dat hij uit zowel 1955 als 1957 komt – wijst het serienummer op 1958.
De grote hollowbody biedt een merkbaar ander respons dan zijn Stratocasters, en produceert een warmere, resonantere klank die bijzonder goed werkt voor melodische cleane passages.
Tijdens het iconische concert van de band in Slane Castle haalde Frusciante de White Falcon tevoorschijn voor "Californication" en "Otherside". Hoewel beide nummers voorafgaan aan By the Way, was de gitaar een gevestigd deel van zijn live-setup tijdens de tourneeperiode van 2002–2003 ter ondersteuning van het album.
In deze periode werd Frusciantes akoestische spel ook prominenter.
In Slane Castle gebruikte hij zijn vintage Martin 0-15 voor het akoestische gedeelte van "Venice Queen", wat een van de meest memorabele momenten van het concert creëerde.
De akoestische gitaren die op het album By the Way zelf werden gebruikt, waren anders. Frusciante legde uit dat de Taylors werden gehuurd in plaats van dat hij ze bezat. De gitarist merkte op dat de akoestische klanken van het album op een Taylor werden opgenomen omdat producent Rick Rubin ze leuk vindt, terwijl Frusciante zelf de voorkeur geeft aan Martins.
De Martin behoort tot de gedocumenteerde tournee-uitrusting; de Taylors horen bij de studiosessies.
Ondanks de enorme hoeveelheid effecten aan zijn voeten, vertrouwde Frusciantes kern-gitaarklank op een relatief eenvoudige versterkeropstelling.
Hij gaf de voorkeur aan vintage Marshall-versterkers die op aanzienlijk volume werden gebruikt, waardoor een krachtige, punchy cleane klank ontstond die door zijn speeltechniek en pedalen in breakup kon worden geduwd.
De Marshall Major is een van de versterkers die John Frusciantes klassieke geluid definieert. Met een vermogen van 200W produceert de Marshall Major enorme hoeveelheden cleane headroom, waardoor Frusciantes single-coil-gitaren zelfs bij aanzienlijk podiumvolume hun helderheid behouden.
Dit was bijzonder belangrijk voor zijn benadering van ritmegitaar. In plaats van te beginnen met een zwaar vervormd geluid en dit vervolgens op te schonen, bouwde Frusciante zijn klank rond een hard, dynamisch cleansignaal dat breakup vertoonde wanneer hij harder op de snaren sloeg, met verdere gain uit zijn pedalboard.
De Marshall Major bleef een belangrijk deel van zijn tournee-setup. Verhalen over de By the Way-sessies plaatsen ook een Major van 200 watt in de studio-uitrusting.

Het tweede grote onderdeel van John Frusciantes versterkeropstelling was de Marshall Silver Jubilee.
Vergeleken met de Major biedt de Silver Jubilee een natuurlijker overdriven karakter, wat verzadiging toevoegt aan de algehele gitaarklank. Frusciantes gitaartechnicus Dave Lee bevestigde dat de BOSS CE-1 werd gebruikt om zijn signaal te splitsen tussen de Major en Silver Jubilee, waardoor beide versterkers tegelijkertijd konden worden gebruikt.
Deze combinatie gaf Frusciante het beste van twee werelden: de enorme cleane headroom van de Major naast het meer gedreven karakter van de Jubilee.
Volgens Lee werd er ook een extra Silver Jubilee gebruikt als aparte, effectloze setup met een Les Paul voor geselecteerd materiaal.
Hoewel zijn vintage gitaren en Marshall-versterkers de basis van zijn klank vormden, stelde Frusciantes pedalboard hem in staat om te schakelen tussen Funk, Alternatieve Rock en sfeervolle experimenten.
Tegen de tijd van de optreding in Slane Castle in 2003 was zijn setup aanzienlijk uitgebreid en omvatte deze meerdere Distortion-pedalen, Delays, Modulatie-effecten en filters. Er zijn er te veel om ze allemaal volledig te behandelen, maar er vallen er enkele op.

BOSS CE-1 Chorus Ensemble. Bron: Clingan Guitar Tone / Reverb
Als er één pedaal is dat John Frusciantes gitaarklank echt definieert, dan is het de BOSS CE-1 Chorus Ensemble.
Oorspronkelijk uitgebracht in 1976, was de CE-1 het eerste standalone-effectpedaal van BOSS, met rijke analoge chorus en vibrato naast een kenmerkende preamp-sectie. Voor Frusciante ging het belang ervan echter veel verder dan chorus.
Dave Lee legt uit dat de CE-1 essentieel was voor de hele versterkeropstelling, waarbij de stereo-uitgangen werden gebruikt om het signaal te splitsen tussen de Major en Silver Jubilee. Belangrijker nog, de preamp was verantwoordelijk voor een groot deel van Frusciantes kenmerkende cleane klank.
Lee zou de Level-regeling van de CE-1 instellen totdat het signaal onder agressief spel licht begon te breken, waardoor de heldere, punchy, bijna overdriven cleane klank ontstond die door zijn live optredens hoorbaar is. Dit is een van de grootste geheimen achter Frusciantes geluid. Wat lijkt op een conventionele cleane Stratocaster-klank, wordt eigenlijk gekleurd en aangedreven door de preamp van de CE-1 voordat het de versterkers bereikt.
Lee beschouwde de CE-1 als een van de drie belangrijkste elementen van Frusciantes geluid, naast zijn spel en pickups.
[product=fredric-effects-accomplished-badger-germanium-preamp]
Kun je geen originele CE-1 Chorus Ensemble betalen? Deze preamp/boost met twee trappen is een karaktervolle signaalversterker wanneer hij voor je (waarschijnlijk Marshall) versterker wordt geplaatst. De cleane boost heeft een krachtig gevoel en de germanium-boost een rauw, spetterig korrelig karakter. Wanneer ze worden gecombineerd, kun je een serieus zwaar maar tonaal transparant geluid bereiken.
[/product]
[product=kink-guitar-pedals-smashed-kraken]
De Kink Guitar Pedals Smashed Kraken is een BBD (bucket-brigade delay) chorus gebaseerd op de Boss CE-2. Het prachtige BBD-karakter is echt organisch, weelderig en zoet klinkend, en de Blend-regeling voegt een extra niveau van veelzijdigheid toe, waardoor je een deel van je originele signaal kunt meemixen.
[/product]
De BOSS DS-2 is een ander essentieel onderdeel van Frusciantes geluid. Hoewel zijn versterkers de cleane basis bieden, levert de DS-2 de agressieve, middenzware vervorming die geassocieerd wordt met zijn explosieve leadspel.
De Turbo II-modus voegt een uitgesproken middengebied toe, waardoor solo's door een dichte ritmesectie heen snijden.
Tijdens deze periode lagen meerdere DS-2's op Frusciantes board, en Lee herinnerde zich dat de Distortion-pedalen normaal gesproken in serie werden gebruikt – soms met drie of meer tegelijkertijd ingeschakeld om dingen verder over de top te duwen. Het pedaal werd een vast onderdeel van zijn setup, en Lee identificeerde het specifiek samen met de CE-1 als cruciaal voor Frusciantes gitaargeluid.
[product=drunk-beaver-distortion]
Gebaseerd op de 1978 Made in Japan-versie van de altijd populaire Boss DS-1, is dit geen exacte DS-2-clone voor Frusciantes setup, maar het brengt je wel heel dicht in de buurt. Extra's zijn een Mids-schakelaar, een schakelbare Muff-gainstage, een 8-way diode-selector en 2 op-amp-modi.
[/product]
Voor Frusciantes kenmerkende wah-geluid was de industrie-standaard Dunlop Cry Baby niet zijn favoriete pedaal. In plaats daarvan gaf hij de voorkeur aan de originele Ibanez WH10.
De ongebruikelijke vocale sweep en kenmerkende frequentierespons maakten het bijzonder effectief voor het expressieve, door funk beïnvloede spel dat door het hele repertoire van de Chili Peppers hoorbaar is.
De originele WH10 biedt ook een merkbare signaalversterking wanneer hij wordt ingeschakeld, wat bijdraagt aan het agressieve, bijna vervormde karakter van sommige van zijn wah-zware passages.
Helaas maakte de plastic constructie van het pedaal het berucht broos, wat betekende dat vervangende exemplaren steeds moeilijker te bemachtigen waren. Dave Lee herinnert zich dat hij een vervangend exemplaar bemachtelde via de gitaartechnicus van Eddie Van Halen, Matt Bruck.
Hoewel de DS-2 Frusciantes meer gefocuste vervormingsgeluid biedt, biedt de Electro-Harmonix Big Muff Pi iets dat geheel en al agressiever is. Het dikke sustain en zwaar gecomprimeerde fuzz-karakter van de Big Muff hielp bij het creëren van de enorme leadgeluiden die geassocieerd worden met zijn live optredens.
Twee Big Muff-pedalen waren aanwezig in de gedocumenteerde Slane Castle-setup, naast zijn andere Distortion- en Fuzz-effecten. Deze pedalen konden worden gecombineerd om de verzadigde, sustainende texturen te creëren die een zo belangrijk deel van zijn improvisatorische spel werden.
De Big Muff biedt ook een nuttig contrast met de relatief cleane versterkeropstelling, waardoor Frusciante bijna onmiddellijk kan overschakelen van delicate ritmegitaar naar enorme fuzzgeluiden.
[products=greenhouse-effects-roots-fuzz,kink-guitar-pedals-scratchie-fuzz,kma-machines-chief-disruptor][/products]
Een andere opmerkelijke toevoeging aan Frusciantes pedalboard was de ZVEX Fuzz Factory.
In tegenstelling tot een conventioneel Fuzz-pedaal, is de Fuzz Factory in staat om onstabiele, oscillerende en bijna synthesizerachtige geluiden te produceren. De interactieve bedieningselementen stellen de gebruiker in staat om de respons van het pedaal te manipuleren, waardoor alles van conventionele fuzz tot onvoorspelbare feedback en piepende texturen kan worden gecreëerd.
Een paar Fuzz Factory-pedalen waren zichtbaar in de Slane Castle-setup. Hoewel de exacte instellingen die gedurende het concert werden gebruikt niet definitief gedocumenteerd zijn, was het pedaal een gevestigd deel van Frusciantes experimentele live-effectenarsenal tijdens deze periode.
[products=hungry-robot-the-collective,whimsy-machines-the-great-fantabulizing-whatsitdo,fredric-effects-verzerrer][/products]
Tijdens de By the Way-periode werd Frusciante steeds experimenteler met zijn gebruik van delay en looping. De Line 6 DL4 gaf hem toegang tot meerdere delaygeluiden naast een krachtige loopingfunctie, waardoor hij gelaagde gitaartexturen tijdens live optredens kon bouwen.
Een bijzonder memorabel voorbeeld is "Venice Queen" live in Slane Castle. Frusciante gebruikte looping om de sfeervolle introductie van het nummer op te bouwen voordat hij later in de uitvoering overschakelde naar akoestische gitaar. De DL4 hielp hem om arrangementen te creëren die verder gingen dan wat een enkele gitarist normaal gesproken live zou kunnen reproduceren.

De paarse Line 6 FM4 was een andere belangrijke toevoeging aan Frusciantes effectencollectie. Met een reeks synthesizer-geïnspireerde filters, envelope-effecten en ongebruikelijke modulatiegeluiden, stelde de FM4 hem in staat om elektronische texturen in zijn gitaarspel te introduceren.
De FM4 werd gebruikt voor de ongebruikelijke gefilterde gitaartexturen die hoorbaar waren tijdens "Throw Away Your Television", wat Frusciantes bereidheid toonde om verder te experimenteren dan conventionele rockgitaargeluiden.
Bekend om zijn kenmerkende analoge flanging, creëert dit pedaal vegende, wervelende texturen die kunnen variëren van subtiele beweging tot dramatische psychedelische effecten.
In Slane Castle gebruikte Frusciante de Electric Mistress tijdens de bridge van "Can't Stop", wat een merkbaar ander karakter toevoegde aan het verder directe, percussieve gitaargeluid van het nummer. Het is een perfect voorbeeld van hoe hij individuele effecten gebruikte om specifieke muzikale momenten te benadrukken in plaats van alles gedurende een optreding ingeschakeld te laten.
Ondanks het enorme pedalboard dat tijdens de tournee van 2003 werd gezien, vereist het nabootsen van Frusciantes kernklank niet dat je elk stuk uitrusting verzamelt dat hij bezat. De belangrijkste ingrediënten zijn verrassend eenvoudig en relatief goedkoop te verkrijgen.
Laten we de basisprincipes van het bereiken van deze klank met een klein budget uitpluizen.
Als je één gitaar moet kiezen om de John Frusciante-klank na te jagen, dan moet het een Stratocaster zijn. Als je een klein budget hebt, bekijk dan de Player- of Standard-serie van Fender, of iets uit de Squier Classic Vibe-serie.
Elke Strat met drie single-coils brengt je in de buurt, zeker als hij een '60s-vibe heeft, aangezien Frusciante de voorkeur gaf aan vroege-'60s Strats.
Frusciante gaf altijd de voorkeur aan vintage Marshall-versterkers. De Marshall Major was perfect voor hem omdat zijn 200W-output hem in staat stelde hem krankzinnig hard te laten spelen zonder breakup, maar voor de meeste spelers is dat overduidelijk geen realistische optie.
Gelukkig kun je in dezelfde buurt komen met elke versterker die een geweldig cleane kanaal heeft, aangezien de driveklanken grotendeels uit pedalen komen.
Een versterker in Britse stijl is een logisch startpunt, dus bekijk de Marshall DSL-serie of de nieuwere Origin-lijn, die buizenversterkers aanbiedt voor een betaalbare prijs.
Als je iets meer te besteden hebt, kies dan voor de Marshall Studio Jubilee, een moderne 20W top of combo gebaseerd op de Silver Jubilee. Hij heeft niet de headroom van de grote, maar heeft een vergelijkbare mojo en een fantastische clean channel!
Als je Frusciantes kernklank in twee pedalen zou moeten vangen, dan zijn dat de BOSS DS-2 en de CE-1. Beide zijn onmisbaar in dit experiment om zijn klank te benaderen, hoewel een originele CE-1 inmiddels een flink bedrag kost.
Een goed alternatief voor de DS-2 is de Drunk Beaver Distortion. Hoewel hij gebaseerd is op een DS-1 uit 1978, heeft hij een aantal aanpassingen die je dichter bij dat DS-2-geluid brengen, plus een schakelbare Muff-gainstage voor die Frusciante-fuzzmomenten!
De belangrijkste rol van de CE-1 was die van preamp om de versterkers iets harder te pushen, dus dat kun je nabootsen met een goede preamp of boost. Bekijk de Fredric Effects Accomplished Badger MkII Preamp, die een 4558-op-ampstage combineert met een NOS germanium-transistor voor een heerlijk transparante signaalboost die je clean-klank een boost geeft en vervolgens karakter en grit toevoegt naarmate je hem verder opendraait. Hij heeft veel headroom en genoeg punch om de input van je versterker aan te drijven.

Bron van hoofdafbeelding: Raph_PH / Flickr
door Leigh Fuge 16 oktober 2026 6 min lees
De gitaren, versterkers en effecten achter Iron Maidens Somewhere in Time (1986) – van de custom Jackson superstrat tot de Gallien-Krueger 250ML.
door Leigh Fuge 17 september 2026 8 min lees
Duik diep in Josh Homme's gitaaruitrusting en sound op Queens of the Stone Ages' pocket rocket-release uit 2002, Songs for the Deaf.
door Leigh Fuge 13 augustus 2026 6 min lees
De volledige gitaarset-up van Sleep Token IV uitgelegd, inclusief de stemming die hij liever geheim had gehouden...