Je winkelmandje is leeg
door Leigh Fuge 02 juni 2026 7 min lees
Toen Rage Against the Machine in 1992 op de voorgrond stapte, kwamen ze precies op het juiste moment aan om te veranderen hoe zware muziek kon klinken. Door de riffgedreven grooves van Led Zeppelin en Black Sabbath te versmelten met een politiek geladen hiphop-vocalflow en DJ-stijl scratches, creëerde RATM iets echt nieuws.
In het hart van dat geluid stond gitarist Tom Morello – een speler die liet zien dat je geen muur van effecten nodig hebt om grenzen te verleggen. In plaats daarvan bouwde hij een eenvoudige setup en maakte hij gebruik van onconventionele technieken voor geluiden die uit het hiernamaals leken te komen.
Morello's setup op het debuutalbum van RATM, Rage Against the Machine, was verrassend eenvoudig: een paar belangrijke gitaren, één iconische versterkercombo en een kleine selectie pedalen. Laten we eens beter kijken naar de uitrusting die het unieke geluid van het album vormgaf.

Tom Morello die zich uitdrukt op zijn "Arm the Homeless"-gitaar. Bron: Scott Penner / Wikimedia Commons
De "Arm the Homeless"-gitaar is ongetwijfeld Morello's bekendste instrument, en begon als iets heel anders. In 1986, vlak nadat hij naar Los Angeles was verhuisd, liet Morello een custom build maken bij Performance Guitar USA, een bekende mod shop op de Sunset Strip.
Visueel gebaseerd op een Stratocaster-ontwerp, werd de gitaar op verschillende belangrijke punten aangepast die Morello's toon en speelstijl voor jaren zouden vormen.
Oorspronkelijk uitgerust met Seymour Duncan JB humbuckers, werd het instrument later voorzien van EMG actieve pickups voor de sessies van het RATM-debuutalbum, wat het een agressieve, strakke lage ton en een gecontroleerde attack gaf.
Een Floyd Rose locking tremolo maakte nauwkeurig bendes en dive bombs mogelijk zonder tuningstabiliteit te verliezen, terwijl Morello een killswitch op de onderste hoorn installeerde die een integraal onderdeel zou worden van zijn 'DJ'-stijl stutter-effecten.
Toen Morello begon te experimenteren met alternatieve stemmingen, ontstond de behoefte aan een nieuwe gitaar. Zijn belangrijkste 'Arm the Homeless'-gitaar was niet bijzonder geschikt om opnieuw te stemmen vanwege de Floyd Rose tremolo, dus hij ruilde een 50W Marshall-kop voor een van de 1982 Fender American Telecasters van een van zijn huisgenoten.
De Telecaster werd Morello's vaste gitaar voor Drop D en is te horen op veel iconische riffs op het album. De single-coil bite van de Telecaster geeft attack en cut die de gedropt stemming in balans brengt.
Minder bekend maar even belangrijk is Morello's Gibson Les Paul Standard, bijgenaamd "Taco Bell" vanwege zijn kleur die vermeendelijk lijkt op de verpakking van Taco Bell-hete saus.
In 1992 gekocht bij West LA Music, werd deze gitaar voornamelijk in de studiosessies gebruikt om extra warmte en gewicht toe te voegen aan leadlijnen en overdubs. Je kunt de gitaar horen op "Killing In The Name", "Freedom" en "Township Rebellion", om er maar een paar te noemen.

Tom Morello's JCM800 met cab. Bron: AudioTechnology
Gekocht op hetzelfde moment als zijn 2205-kop, was Morello's bezit van de Peavey 4x12 geworteld in noodzaak in plaats van verlangen. Bij het betreden van de winkel was de enige kast die op voorraad was een Peavey 4x12 geladen met Celestion G12K-85-speakers, dus hij kocht hem. Net als zijn versterker bleef hij gedurende zijn hele carrière deel van zijn primaire setup.
Hoewel Morello openlijk heeft gezegd dat hij zich aanvankelijk schaamde voor het hebben van een Peavey-cab, besefte hij dat het hielp om zijn unieke tonale identiteit te vormen, met een strakke lage ton en genoeg mid-range bark om erdoorheen te snijden.
Morello's gebruik van wah is kenmerkend praktisch in plaats van bluesy: hij liet de Cry Baby vaak op één positie staan om de toon te vormen, en gebruikte hem als een vaste filter in plaats van hem constant te bewegen. Dit kan de attack op ritmische delen strakker maken of een vocale kwaliteit aan leadlijnen toevoegen zonder overdreven "wah-wah" te klinken.
Dit doen zorgt ervoor dat de wah als een soort filter kan werken over alles waar hij doorheen wordt gespeeld. Er is zeer weinig documentatie over welke wah Morello gebruikte, maar er wordt gespeculeerd dat het een GCB-95 was.
De Phase 90 werd spaarzaam gebruikt op het debuutalbum, het meest opvallend op de openingsakkoorden van "Killing in the Name", waarbij het driedimensionale beweging en een zachte swirl aan de uitklinkende akkoorden toevoegde.
Morello zou hem doorgaans op een langzamer tempo laten draaien om het effect subtieler te houden. Op deze manier draaien voegt het dikte en diepte toe aan zijn toon, en blijft bijna onmerkbaar – maar zonder hem zouden de warmte en beweging verdwijnen.
[product=drunk-beaver-tornado-mk2-phaser]
Geïnspireerd door de Ross Phaser, EHX Small Stone en Blackout Whetstone Phaser, is de Drunk Beaver Tornado Mk2 Phaser een wervelwind van analoge swirl die 2, 4 of 6-fase phasing biedt, waardoor je je favoriete gitaargeluiden kunt nabootsen (en misschien wel overtreffen!).
[/product]
Hoewel Morello meer wordt geassocieerd met zijn gebruik van de Boss DD-2 en DD-3 pedalen op latere albums, begon het allemaal hier met de DOD Digital Delay. Het werd gebruikt voor alles, van korte slapback op riffs tot langere herhalingen voor leadspel.
In combinatie met de killswitch van zijn gitaar werd de delay een ander instrument om gestotterde, ritmische patronen te creëren – waardoor de muziek die kenmerkende mechanische groove kreeg die de rap van Zack de la Rocha en het draaitafelwerk van de DJ aanvulde.
Er zijn niet veel gitaarsolo's op het debuutalbum van Rage Against the Machine, maar wanneer ze er zijn, kun je erop vertrouwen dat Morello door de mix heen snijdt!
Voor deze momenten vertrouwde hij op een DOD EQ-pedaal, ingesteld als een speciale boost – waarbij de bovenste middenfrequenties en hoge frequenties werden benadrukt terwijl de helderheid op volume behouden bleef.
[product=lichtlaerm-audio-amber-spyglass-studio-grade-hybrid-eq]
De Lichtlaerm Audio Amber Spyglass is een studio-grade EQ-pedaal met voetschakelbare Mids-bediening. Met 4 perfect geselecteerde actieve frequentiebanden kun je je geluid pre- of post-gain naar wens afstemmen met drastisch verschillende resultaten.
[/product]
Een van de beste dingen aan Tom Morello's keuzes in uitrusting is het feit dat wij gewone sterfelijken ons voor een redelijke uitgave dezelfde, of een zeer vergelijkbare, setup kunnen veroorgaan.
Wat gitaren betreft, elke gitaar met twee humbuckers en een locking tremolo doet het werk prima, waardoor je toegang krijgt tot alle Morello-stijl geluiden die je nodig hebt. Als je een killswitch nodig hebt, kun je misschien ontdekken dat je lokale gitaarbouwer er een voor een kleine vergoeding op kan monteren.
Als alternatief kun je de officiële Fender Tom Morello signature gitaar kopen, gelanceerd in 2025.
Voor Drop D-riffs pak je een Telecaster met single-coils.
Voor de versterker wil je hier echt een Marshall. Een buizen-JCM800 of vergelijkbare 50W-kop is een klassieke keuze; tweedehands exemplaren verschijnen vaak voor redelijke prijzen.
Als dat buiten bereik is, kunnen moderne modellen zoals de DSL2000 verrassend dichtbij komen als ze correct worden ingesteld. De sleutel is een versterker met goede mid-range agressie en genoeg vermogen om lucht te verplaatsen – RATM-tonen zijn gebouwd om niet alleen gehoord, maar ook gevoeld te worden.
Als je de grootte en het geluid kunt aan. Combineer met een 4x12 geladen met Celestion Greenbacks of G12K-85's. Ze zullen je die combinatie van bite, helderheid en gecontroleerde lage ton geven die Morello's toon definieert.

Een geweldige foto van Tom Morello's pedalboard. Bron: jvh013photo
Voor de pedalen heb je minimaal een Digitech Whammy nodig voor Morello's kenmerkende pitchshifting en octaafsprongen.
Daarnaast zou je een Overdrive of Distortion moeten bemachtigen om je geluid strakker te maken en je versterker te pushen, een Wah voor tonale vormgeving en leadkleuring (negeer de signature Tom Morello-versie van Dunlop niet), een Phaser om subtiele beweging toe te voegen, en een Delay voor slapback en gelaagde texturen.
Begrijpen dat Morello's filosofie over uitrusting geworteld is in eenvoud en betrouwbaarheid laat echt zien dat het niet gaat om WELKE uitrusting je hebt, maar HOE je hem gebruikt. Ga vooruit en experimenteer!
Bron hoofdafbeelding: Raph_PH / Wikimedia Commons
door Leigh Fuge 03 november 2026 11 min lees
Toen John Frusciante in 1998 terugkeerde bij de Red Hot Chili Peppers, hielp hij een van de meest geprezen periodes uit de geschiedenis van de band binnen te slepen...
door Leigh Fuge 16 oktober 2026 6 min lees
De gitaren, versterkers en effecten achter Iron Maidens Somewhere in Time (1986) – van de custom Jackson superstrat tot de Gallien-Krueger 250ML.
door Leigh Fuge 17 september 2026 8 min lees
Duik diep in Josh Homme's gitaaruitrusting en sound op Queens of the Stone Ages' pocket rocket-release uit 2002, Songs for the Deaf.