Je winkelmandje is leeg
door Jim Button 06 november 2024 6 min lees
Jerry Cantrells gitaarstijl hielp de unieke sound van Alice In Chains te definiëren. De band werd in 1987 in Seattle gevormd, en tegen de tijd dat hun tweede album, Dirt, in 1992 werd uitgebracht (na hun debuut, Facelift, in 1990), was Alice In Chains op haar hoogtepunt.
Met nummers als “Down In A Hole”, “Rooster”, “Angry Chair” en “Would?”, bleek Dirt het grootste succes van de band te zijn: het werd genomineerd voor Beste Hardrockuitvoering bij de Grammy Awards van 1993 en werd vervolgens in de VS viermaal platina gecertificeerd, in Canada platina en in het VK goud.
De internationale belangstelling voor de grungebeweging was tastbaar na een salvo aan releases in 1991, aangevoerd door Seattle-gevestigde groepen als Temple of the Dog, Pearl Jam, Nirvana en Soundgarden.
Elk van de Seattle-groepen had zijn eigen kenmerken, en de zanger van Alice In Chains, Layne Staley, had een stem die hoge tonen kon bereiken die weinig anderen konden, met een gecontroleerd vibrato en een krachtige bariton die een gevoel van rauwe pijn uitdrukte dat bij de teksten van de groep paste.
Hoofdschrijver Jerry Cantrell kon op een manier met Staley harmoniseren die een spookachtige schoonheid toevoegde en contrasteerde met zijn zware riffs. Het was een sound die hen onderscheidde van de andere Seattle-bands.
Voor de opname van Dirt, die in april 1992 begon op dezelfde dag dat de beruchte rellen in Los Angeles uitbraken, greep Cantrell naar zijn favoriete G&L Rampage-gitaar — bekend als “Blue Dress” vanwege de sticker van een topless model naast de brug — die hij in 1984 had gekocht. De gitaar had een esdoornen hals met een ebbenhouten toets, een enkele Seymour Duncan JB humbucker (ter vervanging van de standaard humbucker) en een Kahler tremolo-systeem.
Hoewel de Blue Dress Rampage de belangrijkste gitaar van Cantrell was tijdens de sessies, staat bekend dat hij er nog een paar andere gebruikte, waaronder een zwarte Gibson Les Paul.
Cantrells complexe gitaarsound op Dirt, het resultaat van het stapelen van veel verschillende sporen, was een kenmerkende methode van producer Dave Jerden, die de versterkers in drie aparte frequentiebereiken verdeelde.
"Voor de gitaartonen gebruikte ik mijn Bogners, een Mesa/Boogie Dual Rectifier en een Rockman," zei Cantrell in een interview in het tijdschrift Guitar World in 1993.
Om nauwkeuriger te zijn, waren de belangrijkste versterkers die bekend zijn gebruikt tijdens de Dirt-sessies een prototype Mesa/Boogie Dual Rectifier; een Matchless; de door Bogner gemodificeerde Marshall JCM800 die op het vorige album, Facelift, werd gebruikt; een gemodificeerde Bogner Fish rackmount-voorversterker; een Rockman koptelefoonversterker (ontworpen door Boston's Tom Scholtz); plus versterkers van Orange en Laney.
"In plaats van de gitaar te EQ-en, legde ik gitaarsporen met verschillende EQ-klanken neer. Ik zette de lage dingen op de Dual Rectifier, de grote, stampende sh*t, en de echt bijtende dingen die mijn sound zijn in het midden, en dan een echt sh*tty, hoog Rockman erbovenop. Ik deed dit aan beide kanten, zodat hoewel er drie sporen aan elke kant zijn, ze niet per se elke keer worden gebruikt. Maar welke sound je ook wilt, in plaats van de knop te hoeven draaien, is het er al."
De lage en middenversterkers werden beide gemikt met Shure SM57-microfoons, en de Rockman werd opgenomen via een directe verbinding.
Tijdens het opnemen van het album werden de versterkers die voor elk van de drie frequentiebereiken werden gebruikt, gesplitst met een Lucas Deceiver Guitar Amp Splitter die werd gebouwd door ZZ Top-technicus Terry Manning.
Het tegelijk opnemen van de drie versterkers stelde Jerry in staat om één consistente take over de drie frequentiebereiken op te nemen. Dit werd vervolgens dubbel getrackt, voor een totaal van 6 gestapelde gitaarsporen. Niet elk spoor werd op elk punt in de mix gebruikt, maar het gaf Jerden voldoende materiaal om mee te werken.
In een interview op Gearspace legde Jerden zelf uit: “Ik gebruikte de [Bogner] Ecstasy als ‘mid’-versterker en de Rockman voor de top, echter voor de onderkant (en hier kwam het grote geluid vandaan) gebruikte ik een Bogner Fish Pre-Amp (Gemodificeerd door Bogner) met een VHT-versterker en een Marshall-kast met Vox Bulldog-speakers.”
Bouw een rauwer, gelaagd alternatieve rock-rig met onze Grunge-ready selectie.

Bogner Fish Pre-Amp. Bronvermelding: Reverb
Dit spreekt echter Cantrells eigen herinnering in het interview uit '93 tegen, maar het algehele proces dat ze beiden beschrijven is het stapelen van frequentiebereiken met behulp van verschillende versterkers.
Jerry Cantrell stond nooit bekend als het soort gitaarspeeler dat zich achter een muur van effecten verbergt. Voor het grootste deel was zijn toon in het klassieke Alice in Chains-tijdperk rauw en rechtstreeks.
Tijdens de opname van Dirt had Cantrell een paar pedalen die hielpen om sommige van de belangrijkste momenten van het album vorm te geven.
Een pedaal dat altijd een vast onderdeel is geweest van de Cantrell-rig is een Dunlop Crybaby van een of ander type. Tegenwoordig kun je Jerry zien gebruiken met zijn eigen signature Dunlop-model dat iets donkerder is afgesteld om aan zijn behoeften te voldoen.
Tijdens de Dirt-sessies werd gerapporteerd dat Jerry ofwel een Jimi Hendrix Crybaby-model gebruikte, ofwel een GCB-95 Crybaby (die vermoedelijk door zijn gitaartechnicus was gemodificeerd).
De Talkbox is een van Cantrells meest iconische toepassingen van effecten. De intro voor het nummer "Man in the Box" combineert zijn Dunlop Heil Talkbox met een wah-pedaal om die iconische gitaartoon te creëren.
Over de intro van het nummer "Rooster" kun je een flanger-effect horen. Dit werd gemaakt met Jerrys favoriete flanger, de Electro Harmonix Electric Mistress. Dit specifieke flanger-pedaal heeft een zeer kenmerkend geluid.

Een G&L Rampage bemachtigen is je beste kans, en als je het geld hebt kun je zelfs een gloednieuwe G&L Rampage 24 kopen wanneer ze worden uitgebracht.
Naast de G&L zal een super-Strat met een bridge humbucker prima werken, en je zou zelfs een Les Paul-stijl gitaar kunnen gebruiken als je wat extra dikte in je geluid nodig hebt (ervan uitgaande, natuurlijk, dat je niet bij de reeks versterkers kunt komen die hij gebruikte tijdens het opnemen van het album!).
Dit is waar het lastig wordt. Als je van plan bent op te nemen, heb je de luxe om je geluid te stapelen, net zoals Jerden deed. Zelfs als je maar één versterker hebt, kun je de EQ aanpassen en de microfoon verplaatsen voor elke "laag".
Je kunt ook iets gebruiken zoals dit voorversterker-pedaal om een nieuwe stem aan je bestaande versterker toe te voegen:
[product=formula-b-eighty-master]
Een echte JCM800-voorversterker. Brandende riffs en zoemende leads zijn de orde van de dag! Gebruik deze voor de "bite" in Cantrells middengebied, naast een Bogner of iets anders vlezig dat die "whomping sh*t" kan geven waar hij naar verwijst. "Dit is een echt geweldige allrounder MIAB full-flavour monster - en wordt van harte aanbevolen aan alle toonjagers. Er gaat absoluut iets magisch voor in deze schakeling." - Guitar Pedal X
[/product]
Maar voor een authentiek geluid heb je idealiter meerdere versterkers nodig met natuurlijk uiteenlopende klanken. Als je niet geluk hebt genoeg om toegang te hebben tot een kamer vol versterkers (we kunnen allemaal dromen), waarom zou je dan geen plugins gebruiken? Er zijn tegenwoordig veel geweldige versterkerplugins beschikbaar. Sommige van mijn favorieten zijn van ML Sound Lab, die een geweldige balans bieden tussen prijs en kwaliteit. Geen affiliatie; ik vind ze gewoon leuk!
Als je live een paar Dirt-nummers wilt coveren, wil je idealiter iets met veel laag eind combineren, zoals een Dual Rectifier of Orange Rockerverb, met iets met meer punch en bite, zoals een Marshall JCM800. Er zijn ook Cantrells signature versterkers van Friedman, de JJ-100 en JJ Junior.
En hier is iets waar je over na zult willen denken als je twee versterkers gebruikt in een live of opname-omgeving:
[product=signal-cheyne-sirius-parallel-blender]
Dit is een serieus nuttig stuk materiaal: een actieve Y-splitter, A/B-switcher, volumepedaal en signaal-summer. In deze situatie gebruik je de Y-splitter-functionaliteit om je gitaar tegelijkertijd door twee versterkers te laten lopen. Er is een fase-schakelaar om ervoor te zorgen dat ze in fase blijven, en je kunt een expressiepedaal gebruiken om de blend-instelling te controleren. Ongelooflijk!
[/product]
Nu het leuke gedeelte! Pak een Jimi Hendrix signature Crybaby Wah (of Jerry Cantrells eigen signature Wah) en een Electro Harmonix Electric Mistress. Je zult misschien de Talkbox moeten laten vallen, tenzij je diepe zakken hebt en een vergevingsgezinde partner.
Je zou de Fredric Effects Zesty Comp en de Drunk Beaver Big Grunge kunnen proberen, die beide belangrijke tonale grond dekken in de zoektocht naar die monster Dirt-sound!
[product=fredric-effects-zesty-comp]
Een geweldige compressor is vaak over het hoofd gezien, maar een cruciaal onderdeel van de Dirt-sound. De Zesty Comp maakt je toon dikker, voegt sustain, attack, presence en zelfs wat top-end sparkle toe.
[/product]
[product=drunk-beaver-big-grunge]
Jerry Cantrell houdt ervan om versterkers te stapelen, dus een andere drive om in de mix te blenden is cruciaal. De "Big Grunge" is gebaseerd op de kortlevende BOSS PW-2; als je de sound van de grunge-scene wilt vastleggen, is dit de drive voor jou!
[/product]
1. "Them Bones"
2. "Dam That River"
3. "Rain When I Die"
4. "Down in a Hole"
5. "Sickman"
6. "Rooster"
7. "Junkhead"
8. "Dirt"
9. "God Smack"
10. "Iron Gland" / "Untitled"
11. "Hate to Feel"
12. "Angry Chair"
13. "Would?"
door Leigh Fuge 03 november 2026 11 min lees
Toen John Frusciante in 1998 terugkeerde bij de Red Hot Chili Peppers, hielp hij een van de meest geprezen periodes uit de geschiedenis van de band binnen te slepen...
door Leigh Fuge 16 oktober 2026 6 min lees
De gitaren, versterkers en effecten achter Iron Maidens Somewhere in Time (1986) – van de custom Jackson superstrat tot de Gallien-Krueger 250ML.
door Leigh Fuge 17 september 2026 8 min lees
Duik diep in Josh Homme's gitaaruitrusting en sound op Queens of the Stone Ages' pocket rocket-release uit 2002, Songs for the Deaf.