Je winkelmandje is leeg
door Leigh Fuge 01 augustus 2025 7 min lees
In 2005 veranderde het muzikale landschap. De elektrische gitaar begon aan populariteit te winnen en een nieuwe golf van zware bands kwam op. Deze beweging werd metalcore genoemd - een combinatie van extreme Metal en Hardcore Punk.
Een van de bands die de beweging vanuit het VK aanvoerden, was de in Zuid-Wales gevestigde Bullet For My Valentine. Nadat de band al veel stof had opgewaaid in de Britse metalscene met hun debuut-EP, gingen ze eind 2004 de studio in om aan hun debuutalbum te werken, onder leiding van de gerenommeerde metalproducer Colin Richardson.
Metallica. Frontman Matt Tuck deelde de leadgitaartaken met mede-gitarist Michael "Padge" Paget, maar tijdens de opnames van The Poison werden alle ritmegitaar- en zelfs basgitaarpartijen uitsluitend door Tuck opgenomen. Deze aanpak zorgde voor een strakkere algehele klank, met meer consistentie in zowel de aanslag als de techniek.
Voor de opnames van het album werden alle gitaren gestemd in Drop C (C G C F A D).

Bullet for My Valentine treedt op bij The Knitting Factory in New York NY op 28 nov 2005. Michael "Padge" Paget (l) en Matt Tuck (r). Bron: ZUMA Press, Inc. / Alamy

De Jackson DK-1 Custom van Matt Tuck, gebruikt op The Poison. Bron: Kevin Papworth
Het is onbekend of deze specifieke Jackson DK-1 Custom eigendom was van Matt Tuck of van de studio, maar het is de enige gitaar waarvan bekend is dat deze zeker is gebruikt tijdens de sessies voor The Poison. De gitaar is uitgerust met een set EMG-pickups, met een 81 in de bridge en een 85 in de neck.
De gitaar, met zijn zeer kenmerkende blauwe gebarsten glas-afwerking, was vervolgens in bezit van Kevin Papworth van Acid Reign en Lawnmower Deth. Hij werd later in 2017 verkocht op een liefdesdaadverkoop.
Matt Tuck werd tijdens live shows in de The Poison-periode vaak gezien spelen op een witte Jackson RR5 met pinstriping en zijn zwarte RR1T. Het is onduidelijk of deze gitaren zijn gebruikt tijdens de albumsessies, maar ze waren de belangrijkste gitaren voor de liveoptredens.
Beide zijn uitgerust met een EMG 81/85-combinatie.
Tijdens de live tournee voor The Poison werd Padge ook gezien spelen op een ESP LTD DV8-R, wat destijds een signaturemodel van Dave Mustaine was. De DV8-R kwam standaard met Seymour Duncan-pickups, maar men vermoedt dat Padge deze heeft ingeruild voor zijn favoriete EMG 81/85-pickups.
De DV8-R was een van zijn belangrijkste livegitaren en werd later, nadat Mustaine uit de samenwerking met ESP stapte, het model voor zijn eigen signaturemodel, de MP-600, die gebaseerd was op het ontwerp van de DV8-R.
De andere belangrijke tourneegitaar van Padge was zijn witte Gibson Flying V. Er is niet veel informatie bekend over deze specifieke gitaar – behalve de kleur – en op videobeelden van de 'Live at Brixton'-DVD van de band is te zien dat deze nog steeds de standaard Gibson humbuckers lijkt te hebben.
De opnamesessies voor The Poison waren vrij eenvoudig wat betreft versterkergerelateerde apparatuur, met één hoofdmachine voor de zware tonen en één versterker voor de cleantonen:

Peavey 6505 van Bullet For My Valentine's Matt Tuck. Bron: Essex Recording Studios / Reverb
De hoofdmachine die voor alle zware tonen op The Poison werd gebruikt, was de Peavey 5150/6505. Deze versterker was de standaard voor Metalcore-klanken in die tijd en verscheen op talloze albums binnen het genre.
De 5105 staat bekend om zijn strakke, high-gain-klank, die perfect is voor downtuned metalriffen.
De 5101/6505 werd opgenomen met een combinatie van een Shure SM57 en een Sennheiser MD421-microfoon.
Alle cleantonen op het album, waaronder de iconische Tears Don't Fall, werden opgenomen met een vrij betaalbare digitale modelcombo, de Fender Cyber Twin. Dit is een 2x12 Fender combo met ingebouwde modelleer- en effectmogelijkheden.
De cleantonen werden voller gemaakt met de ingebouwde chorus- en delayeffecten van de versterker.
Wat betreft pedalen koos de band voor een wat meer rechttoe-rechtan benadering van de klank voor dit album. Pedalen werden spaarzaam gebruikt en alleen wanneer ze voor specifieke rollen nodig waren.
Voor elk zwaar gitaarpartij op het album is de Ibanez Tubescreamer aanwezig. Een TS-stijl overdrive combineren met een overdriven 5150-stijl versterker is een standaard opnamecombinatie voor elke metalcoreband.
Deze werd gebruikt om de versterker iets strakker te maken en een lichte boost toe te voegen aan de inputfase. Het pedaal werd gebruikt met de gain op nul, zodat het geen extra gain toevoegt, maar wordt gebruikt als klankvormend hulpmiddel.
Het wahpedaal uit de keuze van de band tijdens deze periode van hun carrière was de Morley Bad Horsie. Zowel Matt Tuck als Padge gebruikten er een tijdens het spelen van gitaarsolo's. Het ontwerp zonder schakelaar van het pedaal maakt het ook een uitstekende aanvulling op hun live-opstellingen.
Er zijn een paar nummers met wat gemoduleerde en delay-verzadigde gitaarpartijen, maar deze werden niet met pedalen gemaakt. In plaats daarvan koos de band voor de Fender Cyber Twin-versterker en gebruikte de ingebouwde modulatie en delay om ze in de klank te verwerken.
Je kunt voorbeelden hiervan horen in nummers zoals “Tears Don't Fall” en “The End”.
In 2025 ging de band op tournee om 20 jaar van The Poison te vieren, en speelde het hele album van begin tot eind.
Als onderdeel hiervan bracht de band bepaalde iconische stukken gear terug die sinds de originele Poison-tournee in 2005/2006 niet meer op tournee waren geweest.
Matt Tuck speelde weer zijn Jackson RR5- en RR1T-gitaren op het podium en Padge bracht de Gibson Flying V weer mee op tournee naast zijn huidige ESP-signaturemodellen. Tijdens de show wisselde Tuck af tussen de witte en zwarte RR V-gitaren en wisselde Padge af tussen de witte en zwarte ESP-modellen en zijn originele Gibson V.
Het grote verschil zit in de backline. In plaats van live 5150-versterkers te gebruiken, gebruikt de band profielen ervan in de Neural DSP Quad Cortex's. Zowel Matt als Padge gebruiken een paar Quad Cortex's, één hoofdmachine en één back-up, waarbij alle patch- en klankwijzigingen via midi worden uitgevoerd, dat gesynchroniseerd is met de clicktrack.
De gitaarklank van The Poison is heel eenvoudig na te maken, omdat alle benodigde gear gemakkelijk en tegen betaalbare prijzen verkrijgbaar is. Zelfs sommige van de apparatuur die de band gebruikte op de daaropvolgende tournee was aan de betaalbare kant.
De belangrijkste componenten die je nodig hebt om deze klank voor een klein bedrag te krijgen, zijn een goede gitaar met twee humbuckers (bonuspunten als hij actieve pickups heeft), een high-gain versterker en een TS-stijl pedaal. Je kunt ook wat chorus en delay toevoegen voor de gemoduleerde cleantonen.
Als je de juiste visuele esthetiek voor een klein bedrag wilt, zou je de Jackson JS32T RR-modellen missen. Dit is een offset Rhodes V-stijl, net als de RR5 van Matt Tuck, en is verkrijgbaar in zowel wit als zwart.
ESP en LTD maken de Padge-modellen niet meer en de prijzen op de tweedehandsmarkt kruipen richting de vier cijfers. Jackson biedt echter de JS32Y King V aan, die je een vergelijkbare vibe geeft als de trouwe V van Padge.
Echte 5150-koppen kunnen hoge prijzen hebben, maar Peavey maakt nu de 6505MH, een mini-versie van 20w van de klassieke high-gain versterker. Deze kost in het VK ongeveer £600 en levert al die klassieke 5150-klanken die je nodig hebt.
Als alternatief kun je je aandacht richten op iets uit de modelleerwereld dat enkele high-gain versterkermodellen bevat, zoals de Line 6 Catalyst of de Positive Grid Spark.
Een essentieel pedaal om te combineren met je 5150-stijl versterker is een Ibanez Tubescreamer, die overal nog steeds vrij betaalbaar is. Je kunt ook een reeks nog meer budgetvriendelijke TS-stijl klonen krijgen. Het merk is hier niet belangrijk, je hebt er gewoon een die de versterker kan boosten en strakker maakt.
[product=formula-b-4558-od]
Met dezelfde Texas Instruments RC4558P-chip die in sommige van de vroegste voorbeelden van de TS808 te vinden is, klinkt de 4558 OD absoluut ongelooflijk, met een rijke, korrelige, crunchy klank die door de mix snijdt.
[/product]
Alle andere effecten kwamen van een digitale versterker, maar elk chorus- en delaypedaal zal je in dezelfde buurt krijgen. Als alternatief kun je een multi-FX-optie verkennen zoals de NUX MG-400, die je meerdere effecten in één pedaal geeft.
[product=kink-guitar-pedals-smashed-kraken]
De Smashed Kraken is een BBD (bucket-brigade delay) chorus gebaseerd op de Boss CE-2. Het prachtige BBD-karakter klinkt echt organisch, weelderig en zoet, en de Blend-regeling voegt een extra niveau van veelzijdigheid toe, waardoor je een deel van je originele signaal kunt meemixen.
[/product]
[product=nobels-del-mini-delay]
De Nobels DEL-Mini is een 3-in-1 stereo delaypedaal dat Tape-, Analoog- en Digitalen modi aanbiedt in een compact formaat: het is perfect voor een pedalboard dat al tot het kookpunt zit! Kies uit een kristalheldere mono of ruimtelijk stereo-beeld, en true of buffered trails bypass-modi om de DEL-Mini op jouw setup af te stemmen. Gebruik de tap-tempo-functie om je repeats in te stellen, en weet precies hoe het is ingesteld op een donker podium met handige gloeiende aanwijzers.
[/product]
[product=metalcore-mayhem-jam-pack-volume-1]
Ontketen je zwaarste riffs met Metalcore Mayhem: Jam Pack Volume 1 - een indrukwekkende collectie van professioneel opgenomen backing tracks die zijn gemaakt voor gitaristen die leven voor breakdowns, chugs en zwevende, melodieuze leads. Dit downloadbare digitale pakket van vijf Metalcore backing tracks is je ultieme creatieve springplank, bespaart je het gedoe van het programmeren van drums en geeft je tijd terug om die killer riff te bedenken!
[/product]
door Leigh Fuge 03 november 2026 11 min lees
Toen John Frusciante in 1998 terugkeerde bij de Red Hot Chili Peppers, hielp hij een van de meest geprezen periodes uit de geschiedenis van de band binnen te slepen...
door Leigh Fuge 16 oktober 2026 6 min lees
De gitaren, versterkers en effecten achter Iron Maidens Somewhere in Time (1986) – van de custom Jackson superstrat tot de Gallien-Krueger 250ML.
door Leigh Fuge 17 september 2026 8 min lees
Duik diep in Josh Homme's gitaaruitrusting en sound op Queens of the Stone Ages' pocket rocket-release uit 2002, Songs for the Deaf.