Je winkelmandje is leeg
door Guest Author 14 februari 2022 9 min lees
Ik ben al zolang als ik me kan herinneren bezig met bedrijven. Er is een verhaal dat mijn ouders altijd vertellen over een leraar die een vechtpartij tussen twee kinderen op het schoolplein uitmaakte, waarna beide kinderen een klein papiertje tevoorschijn haalden waarop “karatevergunning” stond. Na een kort verhoor van de daders zat ik, toen ik zeven jaar oud was, in het kantoor van de directeur omdat ik blijkbaar een genie was.
Ik had ze elk voor tien pence verkocht, precies de prijs van een zak chips tijdens de pauze. Mijn straf? Ik werd verantwoordelijk gemaakt voor de schoolkroeg, waar ik een team van vier mensen aanstuurde, chips en drankjes verkocht tijdens de pauze en de voorraad en de kasbeurt bijhield. We konden een hoop van meneer Patten leren.
Het eerste bedrijf dat ik runde en dat enigszins met muziek te maken had, was een bijproduct van mijn absolute irritatie over de lokale muziekscene. Niemand wilde mijn band boeken en ik was niet bereid om bij iemand die dat misschien wel zou doen een gladjanter te zijn of mezelf bij de groep te scharen, dus ik deed het zelf met een beetje hulp van mijn vrienden.
Terwijl alle andere gasten van de hogeschool die avond voor de tiende keer covers van Pink Floyd en akoestische versies van “Working Class Hero” in de lokale pub speelden, hadden wij onze eigen evenementenzaal gehuurd om in te spelen.
We speelden hard, we schreeuwden veel en we hadden nummers als “Countdown to Love”; een brutaal punk-nachtelijke booty call van Richard Whitely aan Carol Vorderman, met een arrangement van twee gitaren, bas en drums van de laatste vijf seconden van de Countdown-klok als middenstuk. Er was ook “Rocketfish”; een nummer over een vis met een rugzak met raketmotor die misdaad bestreed en blijkbaar “nooit dood zal zijn”. En dan deden we natuurlijk de klassieke lokale band-dingen; For Whom The Bell Tolls, Teenage Kicks, Where Is My Mind, Turning Japanese…al dat spul.
We wonnen de harten, geesten en de spirit van mede-locals die ook probeerden zich emotioneel en fysiek te redden in een verarmd scouse overloopstadje vol kinderen in trainingspakken met namen als “Danny Mac”, en drive-by beledigingen van happy hardcore hatchbacks met een gat in de uitlaat. Zaney nummers, vette riffs, vettere broeken: onze muziek bracht ze in grote aantallen naar ons toe. Onze mensen waren vrij en we veranderden ons outfit van twee vissen en vijf broden in een vaste voeding van enkele van de beste underground bands in de Britse muziekscene.
Voordat we doorhadden wat er gebeurde, was het veranderd in een looproute voor 200-300 mensen per maand. We hadden een contactpersoon bij de politie, we stonden in nationale bladen, we hadden de voorpagina van de lokale kranten gehaald omdat we een gevaar voor de samenleving waren, en ik had vier jaar lang een fulltime baan. Voor alle bands die vanaf begin 2000 rondgingen, Monsters Of Mayhem bij The Quayside - dat was ik.

"De eerste avond dat we ons opstelden en niemand onze band wilde boeken": Marc, Soundlad Liverpool
Vanaf dat moment heb ik apparatuur verhuurd, studioadviezen gegeven, live geluid verzorgd, dep’d, evenementen gedaan… je eindigt er uiteindelijk op dat je doet wat er ook voorbijkomt, en eerlijk gezegd, als je er eenmaal in zit, kom je er niet meer uit. Ik heb het geprobeerd en hier ben ik, 20 jaar later, een blog schrijven voor een bedrijf dat met muziek te maken heeft over een bedrijf dat ik in de muziek run.
Het grootste deel van het werk dat ik heb gedaan is live geluid, voor kleine locaties. Ik heb verschillende bands van hetzelfde genre in dezelfde ruimte gemixt (je “rockclub”-gig), dezelfde band in verschillende ruimtes (je “tour”-gig), en vervolgens dezelfde ruimte met country de ene avond en hardcore de volgende (de “live muzieklocatie”-gig). Je ontwikkelt profielen in je hoofd. Een band komt binnen met een vioolspeler, een lap-steel en vijf zangers die allemaal gitaren vasthouden en een microfoon willen, dus je zegt: “goed, ‘Callin’ Baton Rouge,’” en je past dat profiel toe. Ik zie het liever als live productie dan als geluidstechniek. Het is uiteindelijk een last voor de band, maar omdat er geen objectieve route is naar een goed geluid - het zal onvermijdelijk gebeuren - kun je net zo goed iets bijdragen. En dat doe je uiteindelijk ook. Je begint een talent te ontwikkelen om de geweldige dingen van de band waar je die avond mee werkt naar boven te halen; je leert hoe je een samenhangend en creatief beeld presenteert dat past bij de ruimte en de mensen die erin zitten, en uiteindelijk wordt dit je reputatie.
Kijk, voor de meeste mensen is er een scheiding tussen je werk en je hobby’s, en voor de meerderheid is muziek een hobby. Eén avond tijdens de eerste week van een boeking van 72 opeenvolgende nachten (waarbij elke avond drie sets van 45 minuten werden gespeeld), werd onze zanger benaderd door iemand die natuurlijk ook in een band zat en dacht dat ze passie miste en “iets meer moest geven”. En eerlijk gezegd, als je nog 65 optredens voor je hebt, kan je toewijding om aan het begin van je derde set, vier dagen in een gig van 72 dagen, de spirit van Tina Turner in haar versie van Proud Mary volledig te belichamen, voor de gepassioneerde amateur inderdaad een beetje lusteloos lijken. De realiteit is voor een professional echter heel anders. Of je het nu leuk vindt of niet, je stem moet de hele rit meegaan. Of je het nu leuk vindt of niet, de soundcheck duurt 30 minuten en de deuren gaan om 19:30 uur open. Of je het nu leuk vindt of niet, er staan andere mensen’s levensonderhoud op het spel.
Begrijp me niet verkeerd, niemand in deze branche heeft zijn baan op het lokale arbeidsbureau gekregen of on-the-job training ontvangen van een consciëntieuze supervisor. We zijn allemaal voor de passie in dit vak gegaan en via verschillende wegen, maar uiteindelijk moet er werk gedaan worden en de echte professional heeft geen tijd voor al de genotemiddelen van de amateur. De professional is op een manier getrouwd met zijn branche die de solitaire amateur niet kan begrijpen - en dat is prima.
In nog een van die beroemde verhalen uit mijn jeugd heb ik twee draden uit mijn Tandy Electronics Lab in de nuldraad- en fase-aansluitingen van mijn nachtkastje geplaatst, ze op hun plaats vastgezet met mijn Thomas The Tank Engine-nachtlampje en alle zekeringen in huis doen doorslaan toen ik het aanzette. Mijn opa’s schuld. Hij was een enorme radio-enthousiast en een beetje een legende in de wereld van de amateurradio; hij leerde me alles wat ik weet. Ik ga je nu een klein geheim vertellen. Hamradio-mensen zijn als de illuminati van de elektronicawereld. Ze zijn verweven in elk facet van de elektronica- en signaalverwerkingsindustrie. Ze hebben kleine manieren om elkaar te herkennen, kleine emblemen die ze dragen, en ze hebben codenamen die beginnen met dingen als “G1”, of “M7”, of “2E3”. Het hoofdkantoor van de Radio Society of Great Britain is eigenlijk gevestigd in een hut in Bletchley Park, wat voor de oningewijden of iedereen die “The Imitation Game” niet heeft gezien een topgeheim faciliteit was tijdens de Tweede Wereldoorlog waar Alan Turing de eerste computer ter wereld creëerde om de Duitse codes te kraken. Het blijkt dat als je een radio kunt bouwen, je alles kunt bouwen, en iedereen in de branche weet dit.
Een pedaalbedrijf starten? Het zit ergens in je. In ons eerste jaar-en-een-beetje als bedrijf heeft SoundLad Liverpool bijna 750 pedalen gebouwd, een absoluut geweldige start en we waarderen elke verkoop. Maar vanuit een breder perspectief zijn we nog steeds een vrij klein bedrijf. Van de ervaringen die ik tot nu toe heb gehad, denk ik dat ik waarschijnlijk de rol van de oude man kan aannemen en een paar tips kan geven, maar ik zou zeker geen definitieve gids kunnen geven omdat ik geen idee heb hoe het is gebeurd! Dus voor de types die “overslaan naar de leuke stukjes”:
door Leigh Fuge 13 november 2026 3 min lees
November is een van de beste maanden van het jaar om gevestigde bands in uitverkochte arena's te zien, nieuwe muziek te ontdekken in de lokale undergroundvenues en die donkere winteravonden in je thuisstudio door te brengen terwijl je nieuwe gear uitprobeert om je inspiratie te voeden.
door Leigh Fuge 01 oktober 2026 2 min lees
door Leigh Fuge 03 september 2026 2 min lees
De zomer is officieel voor een ander jaar voorbij, maar alleen omdat we de zomercollectie opbergen, betekent dat nog niet dat we moeten stoppen met plezier maken, toch?